กลับมาอัพบล็อกแล้ววว  บล็อกเน่าอีกแล้ว อิอิ
       ขอบคุณคุณพี่บอย Recycle Boy มาก ๆ นะคะ ที่นำ TAG ดี ๆ ส่งมาให้ทำ ^ ^  ขอบิ๊วอารมณ์นิดนึงก่อนลงภาพประทับใจก่อนดีกว่า

 แปะ กติกา ให้เค้าด้วยนะ

1. ให้คุณนำภาพที่คุณประทับใจ มาอวด 1 ภาพ...

2. บอกชื่อภาพ, สถานที่ และเหตุผลที่ทำให้คุณประทับใจ มาด้วยนะ...

3. อย่าช้า จะรออ่าน...

4. อย่าลืม ส่ง Tags ให้ชาวบ้าน ในหมู่บ้าน Exteen ด้วยล่ะ... (ขอส่งให้คนที่หลงเข้ามาอ่านทุกคนค่ะ)

 

ภาพประทับใจ

 

 

ชื่อภาพ : สวนลุมสุขสันต์

สถานที่ : สวนลุมพินี (พ.ค. 38)

เหตุผลที่ประทับใจ : ภาพนี้ถ่ายเมื่อ 14 ปีมาแล้วโดยที่พ่อกับแม่ผลัดกันเป็นตากล้อง ^^   จำได้ว่าตอนนั้น ทุก ๆ เย็นยายจะพามาเดินเล่นที่สวนลุม มืด ๆ ก็จะกลับบ้าน พอถึงวัดหยุด  พ่อกับแม่ก็จะมาด้วย ซื้อขนม ลูกชิ้น ข้าวเหนียวหมูย่าง มาปิกนิคกัน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด  และเป็นช่วงเวลาเดียวที่อยากจะย้อนกลับไปมากที่สุด เพราะในภาพนี้มีคนที่เรารักมากที่สุดในโลกทั้ง 4 คนอยู่ด้วยกัน พ่อ แม่ น้องชาย และยาย...ถึงแม้ตอนนี้ยากนักที่จะได้อยู่ด้วยกัน เพราะยายแก่แล้ว และชอบอยู่ต่างจังหวัดมากกว่า...มันช่วยไม่ได้ที่เราไม่สามารถเปลี่ยนแปลงธรรมชาติได้...คงทำได้แค่ยอมรับมัน ปล่อยให้โลกหมุนไป...แล้วเก็บความทรงจำที่ดีไว้ในใจ...แค่นั้นก็พอ

กี่ปีแล้วนะที่เราอยู่ด้วยกัน...?

ภาพนี้เป็นเพียงกระดาษใบหนึ่งที่ทำให้ย้อนนึกถึงความทรงจำในอดีต

แม้สีของกระดาษจะซีดจางลงตามกาลเวลา

แต่ก็ไม่อาจลบเลือนความสุขที่ผ่านมาได้

ความสุขได้เกิดขึ้นแล้ว...

และมันจะยังคงมีอยู่เสมอไป

ตราบจนทุกวันนี้...

ฉันเองยังสัมผัสได้

น้ำเสียงที่ห่วงใย แววตาที่่อ่อนโยน

ขอบคุณที่รักกันอย่างไม่จืดจาง...เสมอมา...

          มีเรื่องนึงมาเล่าด้วยนะ ^^ จำได้ว่าตอนเด็ก คุย ๆกับพ่อ
พ่อเคยเล่าให้ฟังว่า มีครั้งนึงพ่อกลับมาจากที่ทำงาน เห็นคนมุงเพราะไฟไหม้บ้าน
ตอนนั้นพ่อตกใจมาก รีบวิ่งเข้าไปในบ้าน สักพักพ่อก็ออกมา

ลูก : พ่อเอาอะไรออกมาได้บ้าง

พ่อ : พ่อเอาพวกฟิล์มกับรูปถ่ายออกมา

ลูก : อ้าว...แล้วทำไมพ่อไม่เอาอย่างอื่นออกมาด้วย ทีวี ทอง เสื้อผ้าฯลฯ

พ่อ : ตอนนั้นแค่คิดจะเอาอะไรออกมาก็ไม่ทันทั้งนั้น

ลูก : แล้วทำไมพ่อถึงเอาแค่รูปถ่ายออกมาล่ะ

พ่อ : เพราะของอย่างอื่นหาใหม่ได้  แต่รูปถ่ายที่ผ่านมา หาใหม่ไม่ได้ ทำใหม่ไม่ได้ ตอนนั้นลูกยังเด็ก จำไม่ได้หรอกว่าพ่อแม่ถ่ายรูปที่ไหน พาไปไหนบ้าง  ถ้ามีรูปถ่ายไว้ให้ลูกดูเมื่อตอนโต ใช้ภาพเก่า ๆ มาเล่าความทรงจำ ลูกจะได้จำได้  พอนึกออกบ้าง ก็เหมือนการ์ตูน แค่เล่าอย่างเดียวนึกภาพไ่ม่ออกหรอก ต้องใช้รูปประกอบ

 

      จากนั้นมาเวลาว่าง ๆ ก็จะชอบเอารูปภาพเก่า ๆ มานั่งดู ดูไปก็นึกไปว่า

"รูปพวกนี้พ่อชั้นเสี่ยงชีวิตไปเอามันออกมาจากกองไฟเลยนะเนี่ย"   555

ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วขอหยิบรูปเก่ามาเล่าใหม่สักหน่อยนะ ^^

 

อันนี้ถ่ายตอน 21 ก.พ. 2532 (6 เดือน)
รูปนี้เป็นรูปนึงที่ชอบมาก ๆ
เด็กเสื้อเขียวคนนั้นคือลูกของน้าซึ่งเกิดหลังเรา 1เดือน
ทั้งน้าทั้งแม่เอามาจับแต่งชุดเหมือนกัน  แล้วถ่ายรูป...
แต่ยัยเด็กเสื้อเหลือง(เราเอง)ยังนั่งไม่ได้ั้
ทั้ง ๆ ที่เกิดก่อนอีก TT เลยมีมือยายมาจับแขนไว้...ไม่งั้นหงายหลัง  555+
พัฒนาการช้าตังแต่เด็ก >_<

 

 

 

อันนี้ถ่ายตอน 6 มี.ค. 2533
สงสัยตอนเด็ก อยากจะเป็นช่างภาพ
เอาปลอกกล้องพ่อมาคล้องคอทำเท่ ^^

 

 

 

ถ่ายเมื่อ 9 ม.ค. 2534
ชอบรูปนี้ เพราะมีคนบอกมาว่า
รูปนี้สองพี่น้องดูเจ้าเล่ห์  555+

 

 

ถ่ายเมื่อ 6 มี.ค. 2533
รูปนี้ถ่ายที่เขาดิน คนที่หันหลังเป็นพี่สาว(ลูกน้า)  <<< ญาติเยอะจัง 55+
พ่อบอกว่าวันนี้เป็นวันที่เราพูดได้เป็นคำแรก
ตอนที่เอาอาหารโยนให้เสือแล้วเรียกมันว่า "แมว...แมว"   - * -

 

 

ป.ล. จะสอบอีกแล้วววว TT

 

 สุดท้าย...
           ขอบคุณพี่บอยมาก ๆ นะคะที่ส่ง TAG นี้ให้ทำ  รู้สึกดีจังเหมือนได้ย้อนไปในวัยเด็ก ๆ เลย วัยที่ไม่ต้องคิดอะไร ไม่มีภาระหน้าที่ ^^ 
ขอบคุณที่ทำให้นึกถึงวันวานยังหวานอยู่ค่ะ อิอิ

 

 

 

.