อืม..ความฝันกับมนุษย์นี่ดูเหมือนมันจะเป็นของคู่กันนะ
แยกกันไม่ออกเลยจริงๆ
เราเองก็มีความฝัน...ความฝันจริงๆนะ
เป็นเพียงแค่ความฝันที่ไม่มีทางเป็นจริงเลย...
ความผิดหวังก็เหมือนกัน...อยู่คู่กับมนุษย์เสมอมา
เราเองก้อเป็นอีกคนที่เคยเจอกับความผิดหวังมาตลอด
บ่อยครั้งที่รู้สึกน้อยใจกับอะไรหลายๆอย่าง
บ่อยครั้งที่ทุกย่างก้าวของเรากำลังเดินตามความฝัน
มันต้องพบกับความเจ็บปวด...
บ่อยครั้งที่เดินตามความฝัน แล้วต้องพบกับอุปสรรคมากมาย
บางคนผ่านมาได้ บางคนผ่านมาไม่ได้
บางคนต้องเดินตามฝันอย่างโดดเดี่ยว
บางคนเดินตามความฝันโดยมีคนข้างกายเปงกำลังใจให้
แต่...
กำลังใจที่ไหนกันล่ะ?
ที่จะทำให้เราไปสู่ความฝันได้สำเร็จ ถ้าไม่ใช่จากตัวเราเอง
แต่ก่อน...
เราคิดมาตลอดเวลาเลยว่าทำไมเราต้องผิดหวัง ทำไมเราต้องเจ็บปวด
ทำไมเราต้องท้อ ทำไมเราถึงไม่เคยสมหวังกับอะไรเลยสักครั้ง
แต่ตอนนี้เราได้รู้แล้วว่า
ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเรา
มันเป็นธรรมดาของโลก
เป็นเรื่องธรรมที่เกิดขึ้นกับมนุษย์ทุกคนบนโลกนี้
เราก้อแค่หนึ่งในนั้น...
ขอให้เพียงแค่คิดว่า...
เราไม่ได้อยู่คนเดียวในโลก...
ยังมีที่ที่นึงที่ยินดีต้อนรับเราเสมอ
มีเพียงแค่เราเท่านั้นที่มองข้ามที่แห่งนี้...
.........ลี้ภัย..........
บ่ อ ย ค รั้ ง ....ที่ชีวิตคนต้องระหกระเหินอยู่ท่ามกลางสังคม กลางผู้คน
ผู้คนที่ก้มหน้าก้มตาเดินอย่างรีบเร่งตามทางเท้า
ผู้คนที่เดินเบียดไหล่เราไปแทบจะหกล้มบนสะพานลอย
ผู้คนที่ไขว่คว้าเพื่อที่จะให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ตัวเองต้องการ
โดยไม่คำนึงถึงว่าจะต้องใช้วิธีใดหรือเอาอะไรมาแลก
ไม่คำนึงว่าจะถูก...หรือผิด
ไม่สนใจว่าตัวเองจะขึ้นสู่ที่สูงจะต้องเหยียบใครขึ้นไป
เพราะรู้เพียงว่าต้องขึ้น...ต้องไป...ต้องดิ้นรน
ต้องทำอะไรก็ได้...เพื่อจะได้ทุกอย่าง
สังคมจึงเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความแก่งแย่ง
หลายคนจึงต้องชิงดี และหลายคนถูกทำร้าย
ไปพบเจอสิ่งที่ไม่อยากเจอ ไปรู้จักกับคนที่ไม่น่ารู้จัก
ชีวิตจึงถูกบีบให้คิดแคบลง
ไม่มีเวลามองเห็นความสวยงามใดๆของสิ่งรอบตัว
หลายคนจึงตัดสินว่า...โลกนี้มีแต่ความโหดร้าย
ไ ม่ มี ที่ ใ ห้ ไ ด้ เ ห ยี ย บ ยื น
และหลายคนเจ็บปวดจนต้องแสวงหาสังคมใหม่
ซึ่งก็จะมีลักษณะคล้ายคลึงกันอยู่เช่นนั้น ซ้ำไป...ซ้ำมา
##
โดยลืมนึกไปว่ายังมีอีกที่หนึ่งบนโลก
ที่ไม่ด้รอให้เราเดินทางไปเจอ
แต่รอให้เราก้าวเท้ากลับไป
ที่ตรงนั้น...อาจเป็นที่เล็กๆ
อาจไม่ได้มีความฝันมากมายให้ไขว่คว้า
ไม่มีถนนยิ่งใหญ่...ใ ห้ ก้ า ว เ ดิ น
แต่เป็นที่ที่ให้เราได้หยุดพัก...
เป็นที่ที่ปลอดภัย
##
ในวันที่โลกโยนเราทิ้งและปล่อยให้โดดเดี่ยว
ในวันที่ถูกสังคมตัดสินหรือโดนผู้คนทำร้ายจนบาดเจ็บ
ที่ตรงนั้น...ไม่มีมีคนเยอะแยะที่จะคอยพูดคำหวานหู
แต่มีเพียงคนไม่กี่คน ที่รอคอยเพื่อที่รับฟังคำทุกคำ
เชื่อในทุกอย่าง...ยอมรับในทุกสิ่ง
และให้อภัยในทุกเรื่อง
ที่ตรงนั้นไม่เคยร้องขอ ไม่เคยเรียกร้อง ไม่เคยน้อยใจ
ไม่ว่าจะถูกมองข้ามสักกี่ครั้ง
หรือจะถูกนึกถึงเป็นที่สุดท้าย
.............................................
หากต้องการน้ำเย็นๆสักแก้ว
หากต้องการที่สักที่...ที่สามารถผูกเปลนอนหลับ
ท่ามกลางลมอ่อนๆ ของยามบ่าย
ได้อย่างไม่ระแวดระวัง
ล อ ง ก ลั บ บ้ า น ดู ไ ห ม . . .
By : ลูกปัด(ห้องนั่งเล่นของความคิด)
ตอนที่ผิดหวังจากค่ายแพทย์พออ่านบทความนี้นะ
ร้องไห้ทันทีเลย...
นึกถึงยายง่ะ!
ปีใหม่นี้ยังไม่ได้ "สวัสดีปีใหม่ยายเลย"
เอาหล่ะ? โทรไปหายายดีกว่า~!!
>>>> เพลงตื่น By:Parasite
เอ้อ....เพลงนี้มันเพราะจริงๆนะ.....
ฟังแล้วนึกถึงบทความๆนึง...
"โลกของความจริงและความฝัน"
บทความนี้อ่านแล้วก้อดีมากๆเลย
ไว้วันหลังจะมาอัพบทความใหม่ๆให้อ่านกันน้า~!
วันนี้ไปแล้วดีกว่า....
ป.ล.อยากให้เทอหายโกดไวๆ ขอโทษนะ
กล้าทุกอย่าง กล้าสารพัด....แค่คำขอโทษคำเดียวมันพูดยากนักไง๊??
