2015/Feb/18

 
ตั้งแต่เกิดมาจนปีนี้ปีที่ 27 ไม่เคยเลี้ยงสัตว์เลี้ยงเลยสักครั้ง
เพราะพ่อและน้องชายเป็นภูมิแพ้
จำได้ว่า สัตว์เลี้ยงตัวแรก เป็นหมาผู้สื่อสัตย์ชื่อ พิมพา
ซึ่งเรายังเด็กๆ มาก จนจำไม่ได้ว่ามีความทรงจำอะไรร่วมกันบ้าง
 
จนกระทั้งเมื่อวันจันทร์ที่แล้ว 9 ก.พ. 58
จะด้วยโชคชะตาหรืออะไรก็แล้วแต่ ทำให้เราได้พบกับเจ้าเหมียวน้อย
เจ้าเหมียวที่แฟนของน้องชายมาถามว่า เลี้ยงไหมคะ รับมันดูแลไหม?
มันเป็นเจ้าเหมียวแรกเกิดที่ลืมตาดูโลกได้ไม่ถึงอาทิตย์
แม่แมวคาบตกจากหลังคามากองที่กระถางต้นไม้หน้าบ้าน
ตัวเล็กกว่ากำมือ น่าสงสารมากเลย
เราฝ่าฝืนคำสั่งพ่อ โดยรับเลี้ยงมันไว้ทันทีตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหน้า
 
 
น้องชายตั้้งชื่อว่า "ไบรอัน" ตามพระเอกหนัง ฮ่าๆ ^O^
แค่เพียงไม่กี่วัน เราหลังรัก เจ้าอั้นน้อย โดยไม่รู้ตัว
รักและเป็นห่วงมาก ๆ เลย
มาทำงานก็กังวลตลอดเวลามันจะได้กินนมหรือยัง
ท้องเสียมั้ย อึหรือยังวันนี้ มันจะอุ่นหรือเปล่า...
 
 
ตอนนี้ไบรอันอายุน่าจะประมาณอาทิตย์กว่าได้แล้ว
ตาเริ่มจะมองเห็น หูเริ่มจะได้ยินแล้ว
เดินแข็งขึ้นแล้ว ไม่หน้าคะมำเหมือนแต่ก่อน ^^
 
 
ตอนป้อนนมเริ่มต่อสู้บ้างแล้ว ต้องใช้ผ้าห่อตัว :)
เดี๋ยวนี้ชักจะเก่งละ อยากจะถือขวดนมเอง ฮ่าๆ
หลังๆมานี่เหมือนจะติดแม่เป็ดน้อย เพราะชอบไปนอนบนตัวเป็ด
 
 
ไบรอันทำให้ชีวิตของเราดูมีสีสันขึ้นมาบ้าง ดูมีความหมายสำหรับชีวิตน้อย ๆ ชีวิตนึง
เราสัญญากับตัวเองไว้แล้ว ว่าจะเลี้ยงดูมันอย่างดี
ให้เติบโตมาเป็นแมวที่มีความสุขและสมบูรณ์ :)
ต่อไปนี้ไดอารี่ที่นี่คงเป็นการบ่นเกี่ยวกับเจ้าอั้นล้วน ๆ ละนะ ^O^
 
 

Comment

Comment:

Tweet