2016/Mar/12

ในช่วงชีวิตนึงของคนเรา ย่อมมีบางเหตุการณ์

ที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน

...ก็ไม่สามารถลืมได้ลง...

หากเปรียบอุปสรรค์ความเลวร้ายที่ถาโถมเข้ามา

เป็นเหมือนเงาของดวงจันทร์ที่บดบังดวงอาทิตย์

ความมืดมิด ทำให้ใจรู้สึกสิ้นหวังไร้ทางออก

เคว้งคว้าง  เหนื่อยล้า และน่ากลัว...

ความอุ่นใจเดียว คือ มือที่ยื่นมาปลอบประโลมให้กำลังใจ

แม้ไร้แสงสว่าง แต่หนทางไม่เคว้างคว้างอีกต่อไป...

"มิตรภาพในเงามืด" คอยอยู่เคียงข้างกันรอวันให้แสงสว่างมาเยือน

สุริยคราส ไม่เคยปรากฎ ณ ที่ใดนานๆ ฉันใด

อุปสรรค ย่อมผ่านเข้ามาและออกไป ฉันนั้น...

รูปใบเดียวบอกเล่าเรื่องราวมากมาย

ทุกเหตุการณ์ยังคงเด่นชัดในความทรงจำ

มันเป็นวันที่เราพยายามเดินออกไปจากเงามืด

ทิ้งความทุกข์ความสิ้นหวังไว้บนฝั่ง ลืมความเจ็บปวดต่างๆไว้ที่นั่น

แม้เป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่ก็มีความสุขที่สุด ได้หนีไปไกลในที่ที่ความมืดไปไม่ถึง

แต่พอตะวันใกล้ตกดิน ถึงเวลาต้องกลับขึ้นฝั่ง

เสียงหัวเราะ เจื้อยแจ้ว เริ่มจางหาย...

เพราะทุกคนรู้ว่า พอสิ้นแสงสีทองของตะวันตกดินเย็นวันนี้

ความมืดมิดที่คุ้นเคยก็จะคลืบคลานเข้ามาอีกครา...

...ในวันพรุ่งนี้...

เรื่องบางเรื่องมันผ่านมาแล้ว มันหนักหนามากเนอะ

หนักจนไม่รู้ว่าเราผ่านมันมาได้อย่างไร...

การเดินขึ้นสะพานลอย ร้องไห้กลับบ้านคนเดียว

การที่นั่งทำรายงานโดยน้ำตาหยดลงมาเมื่อไหร่ไม่รู้ตัว

แต่นั่นแหละ เราได้ผ่านมันมาแล้ว...

และมันสอนให้เราได้รู้ว่า

"หัวใจ" ของคนเรานั้น เข้มแข็งได้มากกว่าที่เราคิด

และปล่อยให้สถานการณ์ต่างๆ มันมืดมิดไป

แต่ไม่ใช่ "หัวใจ"

..................

"รักเสมอ...คนในรูป"

Comment

Comment:

Tweet